Egzotyka 2.0.2.6

[eplus]

Następnego dnia parę minut po siódmej rejestruję wschód słońca. Po śniadaniu spacerujemy z dzieckiem po okolicy. Odwiedzamy oddalony o kilkaset metrów od hotelu kościół parafialny franciszkanów. Jest otwarty i pilnowany przez policjantów wyposażonych w dywaniki modlitewne. Z jednym z nich wymieniamy parę uprzejmych zdań. Naprzeciwko mamy minaret i co jakiś czas z głośników dobiega chrypliwy śpiew.









Koło południa wybieramy się w kierunku wodospadów Ourika. Droga jest kręta, jedzie się powoli. Zatrzymujemy się na herbatę i posiłek i późnym popołudniem wyruszamy skalną ścieżką, aby zobaczyć górskie kaskady. Do hotelu wracamy już dobrze po zmroku.