Egzotyka 2.0.2.6

[eplus]

Wieczorem zasiadamy na tarasie restauracji, aby obejrzeć zachód słońca. Kelner uprzedza nas, że dostępne są tylko napoje i najlepiej zapłacić za nie z góry, bo za kwadrans zaczyna się przerwa obiadowa, kiedy to personel nareszcie może sobie pojeść.





Jeszcze chwilę spacerujemy po mieście i w końcu ruszamy w stronę Marakeszu, a po drodze widzimy kilka wypadków z udziałem mrocznych jeźdźców. Jak na ironię na facebooku lokalna policja ostrzega o nasileniu kontroli jednośladów.







Dziś w południe zaplanowane są masaże hammam. Ponieważ do tej atrakcji mam taki sam stosunek, jak do sauny, bez żalu podejmuję się w tym czasie opieki nad maluchem. Hammam jest w medinie, odległość od hotelu wynosi około kilometra, więc próbuję zachwalać zalety pieszych spacerów. Niestety muszę ustąpić i wbijamy się Loganem w gąszcz brukowanych uliczek. Panie wysiadają, a ja staram się jakoś wyjechać z tej pułapki. Wąska dróżka jeszcze się zwęża, biorę na dwa razy ostry zakręt i wciskam się między stragany, w luźniejszych miejscach wymijając się ze skuterami. Jakiś facet puka mi w drzwi - prawdopodobnie najechałem mu na stopę. Mógł uważać. Nikt mnie nie goni, ale sceneria jest jak z hollywoodzkich ucieczek Indiany Jonesa, brakuje tylko rozsypanych stosów glinianych garnków i rozwalonych piramid z pomarańcz. Gdy trochę ochłonąłem, udało mi się zrobić parę zdjęć telefonem.



Na szczęście market był przejezdny, wydostałem się na asfaltową ulicę i znalazłem parking pod jakimś hotelem. Parkingowy chce 50 dirhamów, ja mam tylko 40 - nie szkodzi. Razem z dzieckiem wyruszam na zwiedzanie straganów. Zapraszają mnie do malutkiego baru. Znajduję jeszcze w portfelu 20 dirhamów monetami, sok pomarańczowy kosztuje 30, ale i tutaj dostaję zniżkę. W rewanżu gestami zachęcam kolejnych gości. Jeszcze trochę spaceruję i w końcu dostaję na Whatsapp komunikat, że zabiegi zakończone. Jako stary nawigator sprytnie postawiłem sobie kropkę na ulicy w miejscu desantu pasażerek i teraz wiem, gdzie mam jechać - trasa ma zaledwie 600 metrów. Co z tego, jak zarówno telefon, jak i IGo każą skręcić w jakąś jednokierunkową ulicę. Pokazuję chłopakowi, który mnie zawrócił, cel na nawigacji, a on z kolegą na skuterze podejmują się mnie poprowadzić. Jadę kawał drogi za nimi, chociaż sprzęty zalecają wybrać kolejną przecznicę. Goście prowadzą mnie na parking, dalej muszę iść. Pokazuję im, że teraz dystans wynosi kilometr i mocno wkurzony odjeżdżam bez płacenia. Krążę po ciasnych uliczkach, wreszcie wpadam na pomysł, aby zawrócić poza mediną na pierwszym rondzie i wciąć się z powrotem w przeciwnym kierunku trasą, którą zwiedli mnie kolesie na motorku. To był dobry pomysł - teraz elektronika wskazała właściwy skręt i po czterdziestu minutach błądzenia spotykam resztę ekipy posilającą się w barze. Panie rozmawiają o masażach - były bardzo intensywne. Jedna zażądała zakończenia tortur, drugiej szkoda było zapłaconych pieniędzy i teraz ma posiniaczone nogi. Na koniec chodzimy trochę po staromiejskich parkach.