Gábor Presser i jego „403. klawisz” – to muzyczne doświadczenie, które przekracza koncert
W sobotni wieczór, 11 października, w budapeszteńskiej MVM Dome – największej krytej arenie na Węgrzech – odbył się niezwykły koncert Gábora Pressera zatytułowany „403. klawisz”. Dzień wcześniej artysta zaprezentował „próbę generalną”, która również przyciągnęła licznych fanów i dziennikarzy.
Nazwa koncertu nie była przypadkowa. Presser, znany z poczucia humoru i refleksyjnego podejścia do muzyki, policzył klawisze instrumentów – było ich 404 – i postanowił nie uderzać w ostatni. „403. klawisz” stał się więc metaforą ostatniego, niezamkniętego dźwięku, pozostawionego otwartym – jak artystyczna przestrzeń na to, co jeszcze przed nim.
Koncert miał wyjątkową aranżację: scena ustawiona była w samym środku hali, a publiczność otaczała ją ze wszystkich stron. Taka forma wprowadziła nową, intymną relację między artystą a widzami. Zamiast typowego koncertowego dystansu – bliskość, współuczestnictwo, wspólne oddychanie muzyką.
Przygotowanie programu stanowiło ogromne wyzwanie. Presser wybierał spośród ponad sześciuset kompozycji – solowych, zespołowych i teatralnych. Celem nie było powtórzenie przeszłości, lecz jej nowe odczytanie. Jak powiedział sam artysta:
„Nie chcę grać piosenek tak, jak pięćdziesiąt lat temu. Chcę, by nadal żyły – inaczej, współcześnie.”
Wieczór nie przypominał tradycyjnego koncertu z największymi przebojami. Publiczność mogła doświadczyć zmieniających się temp, nieoczekiwanych aranżacji i śmiałych przejść między dźwiękiem a ciszą. Jak napisał portal koncert.hu:
„Koncert obfitował w przemienne ciche i głośne partie, w nagłe zmiany tempa oraz w ponowne przemyślenie znanych aranżacji.”
Już od wejścia w foyer rozbrzmiewał chór i zespół taneczny, wprowadzając gości w muzyczny nastrój. W trakcie koncertu do Pressera dołączało wielu muzyków i artystów gościnnych, czyniąc z występu wspólnotowe doświadczenie – muzyczny teatr.
Kulminacją wieczoru był utwór „Ostatni klawisz”, skomponowany specjalnie na to wydarzenie. W finale na scenie pojawili się wszyscy uczestnicy projektu, a całość zakończyła się wspólnym wykonaniem – symbolicznym domknięciem muzycznej opowieści.
Jak zauważył Rockinform Magazin:
„Pod koniec wieczoru usłyszeliśmy właściwie wszystkich wokalistów koncertu – godne zwieńczenie występu zespołu 403.”
W programie znalazły się m.in. „Mindig magasabbra” i „Nézd az őrült”, lecz w zupełnie nowych, zaskakujących aranżacjach. Krytycy zwracali uwagę, że koncert był eksperymentem, a nie nostalgicznym powrotem do przeszłości.
Nie zabrakło momentów czułości, humoru i refleksji – tego wszystkiego, co przez dekady budowało niepowtarzalny styl Pressera.
Wieczór „403. klawisz” był czymś więcej niż koncertem. To artystycznie zaplanowane doświadczenie, które łączyło muzykę, teatr i emocje. Presser Gábor i jego współpracownicy stworzyli wydarzenie, w którym publiczność nie była tylko widzem – była częścią spektaklu.
„Scena nie była przed nimi, lecz pośród nich” – podsumował jeden z recenzentów.
Nowe aranżacje i współczesne brzmienia nadały klasycznym utworom świeżość, dzięki czemu nawet wierni słuchacze mogli odkryć w nich coś nieoczekiwanego i głęboko poruszającego.
„403. klawisz” to nie finał, lecz kolejny rozdział w twórczości Pressera – otwarty, pulsujący i żywy. Koncert, który pokazał, że muzyka może być nie tylko wspomnieniem, lecz ciągłym dialogiem między przeszłością a teraźniejszością.
Niestety nie mam informacji o rejestracji tego wydarzenia. Na YouTube jest kilka amatorskich filmów. Szkoda!
W sobotni wieczór, 11 października, w budapeszteńskiej MVM Dome – największej krytej arenie na Węgrzech – odbył się niezwykły koncert Gábora Pressera zatytułowany „403. klawisz”. Dzień wcześniej artysta zaprezentował „próbę generalną”, która również przyciągnęła licznych fanów i dziennikarzy.
Nazwa koncertu nie była przypadkowa. Presser, znany z poczucia humoru i refleksyjnego podejścia do muzyki, policzył klawisze instrumentów – było ich 404 – i postanowił nie uderzać w ostatni. „403. klawisz” stał się więc metaforą ostatniego, niezamkniętego dźwięku, pozostawionego otwartym – jak artystyczna przestrzeń na to, co jeszcze przed nim.
Koncert miał wyjątkową aranżację: scena ustawiona była w samym środku hali, a publiczność otaczała ją ze wszystkich stron. Taka forma wprowadziła nową, intymną relację między artystą a widzami. Zamiast typowego koncertowego dystansu – bliskość, współuczestnictwo, wspólne oddychanie muzyką.
Przygotowanie programu stanowiło ogromne wyzwanie. Presser wybierał spośród ponad sześciuset kompozycji – solowych, zespołowych i teatralnych. Celem nie było powtórzenie przeszłości, lecz jej nowe odczytanie. Jak powiedział sam artysta:
„Nie chcę grać piosenek tak, jak pięćdziesiąt lat temu. Chcę, by nadal żyły – inaczej, współcześnie.”
Wieczór nie przypominał tradycyjnego koncertu z największymi przebojami. Publiczność mogła doświadczyć zmieniających się temp, nieoczekiwanych aranżacji i śmiałych przejść między dźwiękiem a ciszą. Jak napisał portal koncert.hu:
„Koncert obfitował w przemienne ciche i głośne partie, w nagłe zmiany tempa oraz w ponowne przemyślenie znanych aranżacji.”
Już od wejścia w foyer rozbrzmiewał chór i zespół taneczny, wprowadzając gości w muzyczny nastrój. W trakcie koncertu do Pressera dołączało wielu muzyków i artystów gościnnych, czyniąc z występu wspólnotowe doświadczenie – muzyczny teatr.
Kulminacją wieczoru był utwór „Ostatni klawisz”, skomponowany specjalnie na to wydarzenie. W finale na scenie pojawili się wszyscy uczestnicy projektu, a całość zakończyła się wspólnym wykonaniem – symbolicznym domknięciem muzycznej opowieści.
Jak zauważył Rockinform Magazin:
„Pod koniec wieczoru usłyszeliśmy właściwie wszystkich wokalistów koncertu – godne zwieńczenie występu zespołu 403.”
W programie znalazły się m.in. „Mindig magasabbra” i „Nézd az őrült”, lecz w zupełnie nowych, zaskakujących aranżacjach. Krytycy zwracali uwagę, że koncert był eksperymentem, a nie nostalgicznym powrotem do przeszłości.
Nie zabrakło momentów czułości, humoru i refleksji – tego wszystkiego, co przez dekady budowało niepowtarzalny styl Pressera.
Wieczór „403. klawisz” był czymś więcej niż koncertem. To artystycznie zaplanowane doświadczenie, które łączyło muzykę, teatr i emocje. Presser Gábor i jego współpracownicy stworzyli wydarzenie, w którym publiczność nie była tylko widzem – była częścią spektaklu.
„Scena nie była przed nimi, lecz pośród nich” – podsumował jeden z recenzentów.
Nowe aranżacje i współczesne brzmienia nadały klasycznym utworom świeżość, dzięki czemu nawet wierni słuchacze mogli odkryć w nich coś nieoczekiwanego i głęboko poruszającego.
„403. klawisz” to nie finał, lecz kolejny rozdział w twórczości Pressera – otwarty, pulsujący i żywy. Koncert, który pokazał, że muzyka może być nie tylko wspomnieniem, lecz ciągłym dialogiem między przeszłością a teraźniejszością.
Niestety nie mam informacji o rejestracji tego wydarzenia. Na YouTube jest kilka amatorskich filmów. Szkoda!