W prosty sposób oligarchowie NER ukrywają przepływy dziesiątek miliardów euro
#1
Drukują kawałek papieru, sprzedają go za kilkaset tysięcy, na odwrocie wpisują nazwisko i nie da się dalej śledzić drogi przepływów miliardów lub dziesiątek miliardów forintów.  Mówiąc najprościej, tak właśnie działa coraz bardziej powszechna w kręgach NER metoda ukrywania ostatecznego beneficjenta niektórych dużych transakcji, często obejmujących miliardy publicznych pieniędzy, donosi G7.hu.


Technika ta jest idealna, ponieważ jeśli jest prawidłowo wykorzystana, nie ma potrzeby zgłaszania do żadnej publicznej bazy danych, do kogo trafiają duże pieniądze. Jeśli w transakcję zaangażowany jest prywatny fundusz kapitałowy lub fundusz powierniczy, przepływu miliardów nie  można wyśledzić  - czytamy w artykule.
Latem portal pokazał, w jaki sposób dziesiątki miliardów forintów zostały ukryte w ostatnich latach, przepływając od miliarderów najbliższych rządowi do tych trochę oddalonych od rządu.  Na przykład jeden z najbogatszych ludzi w kraju, Dániel Jellinek, w latach 2019-2022 przelał 27 miliardów forintów ze swojej firmy do kręgu biznesowego zięcia Viktora Orbána, Istvána Tiborcza. W tym samym okresie ta sama kwota pojawiła się niemal dokładnie w najważniejszej firmie Tiborcza z tajemniczego źródła, a zięć premiera odmówił ujawnienia pochodzenia pieniędzy, nawet gdy został o to zapytany.
W ciągu ostatnich czterech lub pięciu lat firma budowlana Soltút również odnotowała spektakularną passę, która przyniosła zysk w wysokości prawie 50 miliardów w ciągu pięciu lat, w dużej mierze dzięki kontraktom rządowym. Ale ogromne zyski wzbogaciły nie tylko  pierwotnego właściciela. Znaczna część fortuny trafiła do firm powiązanych z przyjacielem i partnerem biznesowym Lőrinca Mészárosa, László Szíjj.
Te dwie historie pozornie nie są ze sobą powiązane, ale w rzeczywistości zbiegają się w kilku punktach.
Dziesiątki miliardów euro pochodziły od przedsiębiorców, którzy wcześniej nie byli uważani za oligarchów NER.
Zanim jednak doszło do dziwnych płatności, zaczęły do nich płynąć publiczne pieniądze. Dániel Jellinek prowadził interesy z państwem na dziesiątki miliardów euro, a jego firmy otrzymywały dotacje tego samego rzędu wielkości. Soltút otrzymał około 150 miliardów forintów w kontraktach państwowych w ciągu ostatnich pięciu lat. Pieniądze trafiły do wykonawców, którzy mają znacznie silniejsze powiązania z rządem, a tym samym większy wpływ na podejmowanie decyzji przez państwo.
W obu przypadkach starali się ukryć przepływ pieniędzy i aktywów, a najważniejszym środkiem do tego były, w przypadku Dániela Jellinka i Soltúta, tak zwane akcje uprzywilejowane dywidendowe.
Ani sąd, ani Krajowy Urząd Podatkowy i Celny (NAV) nie mogą wiedzieć, kto jest ich właścicielem.
Akcja uprzywilejowana jest papierem wartościowym reprezentującym udział własnościowy, którego właściciel może otrzymać udział w zyskach danej spółki przed lub ponad innymi akcjonariuszami. Praktyka ta sama w sobie nie jest diaboliczna; w biznesie istnieje wiele powodów, dla których właściciele spółki nie powinni dzielić się zyskami proporcjonalnie do posiadanych udziałów, ale asymetrycznie. Wiele krajowych spółek skorzystało z tej opcji.
Dwa powyższe przypadki pokazują jednak dość wyraźnie, że akcje uprzywilejowane mogą być również wykorzystywane do ukrywania tego, kto jest prawdziwym beneficjentem zysków spółki.
Właściciele takich papierów wartościowych mogą zgarniać dużą część zysków (często 95-99%), posiadając jedynie niewielki procent udziałów w spółce.
Tacy drobni akcjonariusze mogą ominąć praktycznie wszystkie publiczne bazy danych.
Chociaż prawo wymaga, aby każda istotna zmiana w spółce była zgłaszana do rejestru spółek i odnotowywana w statucie spółki, firmy - zwłaszcza nowi właściciele - mają tendencję do hojnego podchodzenia do tego. W rzeczywistości w 2021 r. jedna ze spółek walczyła w stołecznym sądzie o uniknięcie konieczności uwzględnienia ówczesnego nowego właściciela w umowie spółki, pomimo wezwania ze strony sądu. Oczywiście spółka posiada akcje uprzywilejowane, których właściciel lub właściciele (obecnie pozostawieni w ukryciu za zgodą sądu) mogą zgarnąć  95 procent zysków.
Oczywiście nie tylko sąd rejestrowy prowadzi rejestr udziałowców, od kilku lat urząd skarbowy prowadzi również rejestr beneficjentów rzeczywistych. Co więcej, banki dostarczają dane organom podatkowym, więc to nie od spółek zależy, czy ujawnią swoich właścicieli.
Tak, ale prawo mówi, że tylko ci, którzy posiadają co najmniej 25% udziałów, są wpisywani do rejestru. W przypadku akcji uprzywilejowanych co do dywidendy chodzi o to, że nawet przy mniejszym udziale nadal można osiągnąć prawie cały zysk.
W Soltút wystarczy posiadać zaledwie 15 procent udziałów, podczas gdy w kluczowej spółce w historii Jellinek-Tiborcz 99 procent zysków trafiło do właściciela zaledwie dwóch z 500 udziałów. A w spółce, która wystąpiła do stołecznego trybunału o utajnienie własności, nowy udziałowiec właśnie nabył 24,95 proc. udziałów, więc jego danych nie trzeba było ujawniać ani sądowi rejestrowemu, ani urzędowi skarbowemu.
Co więcej, jeśli akcje są drukowane, zmiana właściciela jest jeszcze łatwiejsza do ukrycia. W takim przypadku akcje zmieniają właściciela po prostu poprzez wpisanie  na odwrocie nazwiska nowego właściciela, co w wielu przypadkach nie pozostawia żadnych innych śladów.
Akcje uprzywilejowane co do dywidendy są coraz częściej wykorzystywane do ukrywania prawdziwych beneficjentów wielkiego biznesu. Portal był ciekawy, jak powszechna jest ta praktyka wśród firm bliskich rządowi, więc w ostatnich tygodniach wykorzystał różne metody wyszukiwania, aby przyjrzeć się strukturom własności setek firm. Ujawniło to, że wiele firm NER korzysta obecnie z tego narzędzia.

Co to jest NER?
Po drugiej turze wyborów parlamentarnych w 2010 r., którą zdecydowaną większością głosów wygrała koalicja Fidesz-KDNP, Viktor Orbán ogłosił narodziny Narodowego Systemu Współpracy (Nemzeti Együttműködés Rendszer) w skrócie NER. 14 czerwca 2010 r. deklaracja polityczna zatytułowana "Niech zapanuje pokój, wolność i zgoda" (Deklaracja Współpracy Narodowej) została przyjęta przez Zgromadzenie Narodowe, ale tylko partie rządzące głosowały za jej przyjęciem. Decyzją rządu nr 1140/2010 (z 2 lipca 2010 r.) nakazano wywieszenie tekstu deklaracji we wszystkich budynkach administracji państwowej i zwrócono się do przedstawicieli innych obszarów  władzy o uczynienie tego samego w budynkach, z których korzystają. Opozycyjne partie parlamentarne jednogłośnie odrzuciły decyzję rządu w swoich oświadczeniach, ponieważ ich zdaniem przepis ten przypominał dyktatorskie okresy w historii Węgier.

Analitycy z Instytutu Demokracji i Dylematów  uważają, że NER jest po prostu przykrywką dla zestawu reform gospodarczo-politycznych, po tym jak słowo "reforma" stało się wyjątkowo niepopularne.

Według krytyków, NER pozostawia obywateli częściowo ze świadomością, że państwo działa w demokratycznych ramach, w oparciu o demokratyczne wybory, jednocześnie zmniejszając liczbę wyborów, ustanawiając ramy ograniczające wybory inne niż te, które zostały podane, i zastępując możliwość wolnego wyboru ściśle regulowanym wolnym wyborem. W tej formie Narodowy System Współpracy jest postrzegany przez analityków jako postkomunistyczne państwo mafijne na drodze do zarządzanej demokracji, łagodniejszej formy rządów dyktatorskich.


Źródło: g7.hu, telex.hu
Odpowiedz


Podobne wątki&hellip
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  Węgry przyjmą euro? Slavekk 1 307 13-10-2022, 11:31
Ostatni post: ex-komar



Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości