Skończyłem "Dzienniki kołymskie" Jacka Hugo-Badera. Autor, miłośnik maratonów, wybiera się (tym razem autostopem) w podróż wielokrotnie dłuższą, przez Syberię. Dziwi się, jak ziemia bogata niemal we wszystkie naturalne dobra może swoim mieszkańcom przynosić same cierpienia, nieszczęścia i zwątpienie. "Patchworkowe" 
rodziny, miasta opustoszałe, zanim ukończono ich budowę, skażone środowisko, minus piętnaście stopni w mieszkaniach na początku zimy. Z młodzieńczą naiwnością odkrywa fakty, które były znane 30 lat temu przeciętnemu słuchaczowi Wolnej Europy. Przy okazji przekazuje światu miejskie legendy z tamtych stron - o niedźwiedziach-ludojadach, skarbach ukrytych w tajdze, złotych samorodkach wielkości ludzkiej głowy, o naprawie spalonych żarówek, o leczeniu raka głodem, a gangreny - spirytusem. I o niesamowicie bogatych mafiosach, którzy czasem lubią prywatnie, bez obstawy, wyskoczyć na ryby. Natura nie znosi próżni, więc na podłożu ateizmu kwitnie zabobon. Nieodparcie nasuwa się myśl, że straszną moc musiała mieć klątwa, jaką rzucił syberyjski szaman na Kozaków Iwana Groźnego, którzy rozpoczęli eksploatację Syberii. Przy tym przekleństwa afrykańskiego czarownika (z dowcipu) to jak wyzwiska małych dzieci na podwórku.
rodziny, miasta opustoszałe, zanim ukończono ich budowę, skażone środowisko, minus piętnaście stopni w mieszkaniach na początku zimy. Z młodzieńczą naiwnością odkrywa fakty, które były znane 30 lat temu przeciętnemu słuchaczowi Wolnej Europy. Przy okazji przekazuje światu miejskie legendy z tamtych stron - o niedźwiedziach-ludojadach, skarbach ukrytych w tajdze, złotych samorodkach wielkości ludzkiej głowy, o naprawie spalonych żarówek, o leczeniu raka głodem, a gangreny - spirytusem. I o niesamowicie bogatych mafiosach, którzy czasem lubią prywatnie, bez obstawy, wyskoczyć na ryby. Natura nie znosi próżni, więc na podłożu ateizmu kwitnie zabobon. Nieodparcie nasuwa się myśl, że straszną moc musiała mieć klątwa, jaką rzucił syberyjski szaman na Kozaków Iwana Groźnego, którzy rozpoczęli eksploatację Syberii. Przy tym przekleństwa afrykańskiego czarownika (z dowcipu) to jak wyzwiska małych dzieci na podwórku.